Τρίτη, 19 Δεκεμβρίου 2017

Κάθε Σούρουπο

Κάθε σούρουπο,
δε με κρατούν τα πόδια μου,
δεν είναι ο Χειμώνας που τα παγώνει,
είναι η απουσία σου...
Βγάζω το σώμα μου στα αστέρια
να το φωτίσουν.

Και μετά να σκορπίσει, στο σκοτάδι.
Βαδίζω στα κίτρινα φύλλα του πεζοδρομίου
και δίπλα μου τα φωτάκια των Χριστουγέννων.
Κοιτάζω μια βιτρίνα που για φόντο της
έχει ένα πίνακα του Μοντιλιάνι.

Με κοιτάζει στα μάτια και κοκκινίζω,
γυρίζω απ΄ την άλλη το πρόσωπο μου
και βλέπω παντού το ολόγραμμα σου
κι όμως δεν είσαι εσύ πουθενά.

Σε ψάχνω κάθε που βραδιάζει,
στα ξεθωριασμένα παγκάκια,
είναι τα φώτα της μεγαλούπολης
νυσταγμένα κι αυτά
να μου λένε μάταιος κόπος.

Κάθε σούρουπο
γρονθοκοπώ ένα γιγάντιο σάκο
και χτυπάω εμένα μέχρι που να ματώσω ξανά,
σε όσα σου κρύβω χρόνια τώρα,
κι όσα δεν τόλμησα ποτέ να σου πω...

Και μετά αυτός σκορπίζεται παντού,
μαζί σκορπίζομαι κι εγώ,
περιμένοντας την επόμενη μέρα,
που θα σε ξαναδώ, μετρώντας κάθε
κλάσμα δευτερολέπτου για να ξανακάνω
τα ίδια λάθη, επειδή σ΄ αγαπώ...
                                               
                                                                     Photo Collectiva
                                        Συλλογή " Παγωμένες αισθήσεις φωτιάς"

the blog powerd by istosch-data &web center